gepost 06/03/2021

'Het lichtende pad van Amanda Gorman'

Dichteres Els Moors zag tijdens de inauguratie van president Biden hoe haar jonge collega Amanda Gorman zomaar voluit durfde te geloven in de dageraad. 

Ze schreef er een machtige column over, een ode. 

LEES ZE HIER

Ontleend aan De Standaard 23 januari 2021

 

OVER ELS MOORS

Els Moors (Poperinge, 1976) woont en werkt in Brussel. Haar poëziedebuut "Er hangt een hoge lucht boven ons" (Nieuw Amsterdam, 2006) was meteen een schot in de roos, werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs en bekroond met de Herman de Coninckprijs voor het beste debuut.

Ze schreef ook een roman  "Het verlangen naar een eiland" (2008) en een verhalenbundel "Vliegtijd" (2010).

De dichtbundel "Liederen van een kapseizend paard" werd bekroond met de J.C. Bloem-poëzieprijs 2015 en met de Prijs Letterkunde van de provincie West Vlaanderen.

Haar werk werd al vertaald in het Frans en Duits. 

 Els Moors is ook docent Creative Writing in Brussel, Antwerpen en Arnhem ArtEZ én redacteur van het literaire tijdschrift "nY". Zij is ook een van de Nederlandstalige dichters die meedoen aan het ambitieuze, Europese poëzieproject "Versopolis".

In 2018 en 2019 was ze Dichter des Vaderlands. Vrt nu berichtte daarover. 

Meer weten over haar? Op de website van Dichter des Vaderlands vindt u alle info.

gepost 21/01/2021

Amanda Gorman, belofte voor morgen

Amper 22 is ze, Amanda Gorman. Opgegroeid in L.A., op haar 16e bekroond als Youth Poet Laureate of Los Angeles en sinds de aanstellingsceremonie van de 46e President van de Verenigde Staten bekend over heel de wereld. Dé ster van de inauguratie wordt ze genoemd. Ze heeft duidelijk indruk gemaakt met de manier waarop ze haar gedicht 'De heuvel die we beklimmen' voordroeg, met een stuwende cadans en dansende handen die haar woorden benadrukten.

Niet dat dat vanzelfsprekend is dat het zo klonk. Ze kampte als kind met een spraakgebrek, waar ze hard aan werkte en wat ze overwon. 

Ze studeerde sociologie aan Harvard. Sociaal bewogen is ze ook, daarvan getuigen de toespraken die ze al hield over racisme, hardhandig politieoptreden of de opsluiting van migrantenkinderen. Dat ze in 2036 zelf een gooi hoopt te doen naar het presidentschap zegt veel over haar ambities. 

In september komen alvast haar eerste twee boeken uit, een prentenboek en een dichtbundel waarin het gedicht van de inauguratie, 'De heuvel die we beklimmen' wordt opgenomen. 

 

Lees HIER meer over haar en BEKIJK EN BELUISTER haar voordracht van De heuvel die we beklimmen.

 

De heuvel die we beklimmen

 

 

Meneer de president,
doctor Biden,
mevrouw de vicepresident,
meneer Emhoff,
mensen uit Amerika en de wereld.

 

 

Als de dag komt, 
vragen we ons af:
waar kunnen we licht vinden in deze eindeloze schaduw?

 

Het verlies dat we meedragen,
de zee die we moeten doorwaden,
we trotseerden de buik van het beest.

 

We hebben geleerd
dat stilte niet altijd vredig is.
En de normen en ideeën van wat gewoon is,
zijn niet altijd rechtvaardig.

 

En toch,
het ochtendgloren is van ons,
voor we het wisten.
Op een manier doen we het.
Op een manier hebben we het doorstaan
en waren we getuigen van een natie die niet kapot is,
maar eenvoudigweg onvolledig.

 

Wij, de opvolgers van een land,
in een tijd waarin een mager, zwart meisje,
afstammend van slaven
en opgevoed door een alleenstaande moeder,
ervan kan dromen om president te worden
enkel doordat ze mag voordragen
voor een president.

 

En ja, we zijn verre van verfijnd,
verre van ongerept,
maar dat betekent niet
dat we niet vechten voor een perfecte unie.

 

We strijden om onze unie
met een doel te smeden.
Om een land te vormen 
met engagement
voor alle culturen, kleuren, individuen
en menselijke toestanden.

 

Daarom richten we onze blik
niet op wat er tussen ons in staat,
maar wat er voor ons staat.

 

We sluiten de breuklijn,
want we weten dat we voor een goeie toekomst
eerst onze verschillen moeten vergeten.

 

We leggen de wapens neer,
zodat we onze armen kunnen openen voor elkaar.
We willen niemand schaden,
we willen harmonie voor iedereen.
Als de wereld slechts één ding zegt,
laat hem dan zeggen dat dit waar is.

 

Zelfs als we rouwden, groeiden we.
Zelfs als we pijn hadden, hadden we hoop.
Zelfs als we moe waren, probeerden we.

 

Dat we voor altijd verbonden zijn, zegevierend.
Niet omdat we nooit meer nederlagen zullen kennen.
Maar omdat we nooit meer zo verdeeld zullen zijn.

 

De Bijbel vraagt om ons voor te stellen
dat ieder onder zijn eigen wijnrank en vijgenboom zit
en niemand hen bang zal maken.

 

Als we onze tijd eer willen aandoen,
dan ligt overwinning niet in het zwaard,
maar in alle bruggen die we bouwden.
Dat is het beloofde laar,
de heuvel die we beklimmen.

 

Als we het al durven,
is het omdat Amerikaan zijn
meer is dan een trots die we erven.
Het is ons verleden dat we meenemen
en hoe we het herstellen.

 

We hebben een kracht gezien
die onze natie wou verdelen,
liever dan ze te delen.
Ze zou ons land vernietigen
als dat de democratie kon belemmeren.

 

Deze poging slaagde bijna.
Maar hoewel democratie tijdelijk belemmerd kan worden,
kan het nooit permanent verslagen worden.

 

In deze waarheid en in dit geloof
hebben we vertrouwen,
want terwijl wij naar de toekomst kijken,
kijkt de geschiedenis naar ons.

 

Dit is het tijdperk van de verlossing.
We waren bang om het te aanvaarden.
We waren niet voorbereid 
om de erfgenamen te zijn
van zo'n beangstigende tijd.

 

Maar we vonden daarin de kracht
om een nieuw hoofdstuk te schrijven,
om onszelf hoop en blijdschap te brengen.

 

Dus terwijl we vroeger gevraagd hebben
hoe we ooit onheil konden overwinnen,
verklaren we nu: hoe kan onheil ons overwinnen?

 

We zullen niet teruggaan naar wat er was,
maar ons bewegen naar wat een gehavend land zal zijn, 
maar vrijgevend, en toch dapper, vurig en vrij.

 

We zullen niet bekeerd of onderbroken worden door intimidatie,
want we weten dat onze laksheid de erfenis zal zijn voor de volgende generatie.

 

Onze mengers worden hun lasten. 
Maar één ding is zeker:
als we barmhartigheid verenigen met macht,
en macht met rechtvaardigheid,
dan wordt liefde onze nalatenschap
en verandering het geboorterecht van onze kinderen.

 

Dus laten we dit land beter achterlaten
dan wij het gekregen hebben.
Met elke adem van mijn bronzen, kloppende borstkas
zullen we deze gewonde wereld verheffen tot een wonderbaarlijke.

 

We zullen opstaan vanuit de gouden heuvels in het westen
en vanuit het winderige noordoosten,
waar onze voorouders voor het eerst dachten over revolutie.
We zullen opstaan uit de meren en steden van het middenwesten
en uit het zonovergoten zuiden.

 

We zullen heropbouwen, verzoenen en herstellen.
In elk klein plekje van onze natie 
en elke hoek die ons land wordt genoemd 
zullen onze verschillende, mooie mensen opstaan,
gehavend maar prachtig.

 

Als de dag komt, 
stappen we uit de schaduw,
vurig en onbevreesd.
Het nieuwe ochtendgloren floreert
wanneer we het bevrijden.
Want er is altijd licht,
als we maar dapper genoeg zijn om het te zien,
als we maar dapper genoeg zijn om het te zijn.

 

Vertel anderen over ons. Deel deze webpagina met uw netwerk.