De jeugd van de kerstman

Iedereen kent de Kerstman wel, die oude man die elk jaar op 25 december langskomt in zijn rood pak, die samen met een heleboel elfen cadeautjes onder de kerstboom legt. Maar hoe zag de jeugd van de Kerstman eruit? Was er ook Kerst voor de Kerstman bestond? Als we dat willen weten moeten we even terug in de tijd. Naar toen hij nog jong was, zo’n 200 jaar geleden, rond 1820. Zijn naam was Sint-Nicolaas maar iedereen noemde hem gewoon Nicolaas.

Hij woonde in Molendal, een klein dorpje aan de rand van een gletsjer, het dorp was niet zo groot, maar ze hadden alles wat ze wilden: een bakker, een supermarkt, een schooltje, een kerk, … Eigenlijk alles wat je nodig hebt om te overleven! Het dorp had zes maanden per jaar sneeuw. Dat waren de leukste maanden van het jaar als het van Nicolaas afhing! Maar na al die lange winters was er iets dat Nicolaas opviel … Elk jaar viel er minder en minder sneeuw, zijn ouders zeiden dat het lag aan de klimaatopwarming en dat het wel goed zou komen, maar dat gebeurde niet!

Hij besefte dat hij er iets aan moest doen, dus ging hij helemaal naar de andere kant van het dorp, naar een oude vrouw die er al jaren lang woonde. Het hele dorp vond haar maar raar dus niemand ging bij haar op bezoek.

Maar Nicolaas wel, hij moest wel! Hij had de lange winterjas van zijn vader aan, de gebreide muts en sjaal waar zijn oma zo lang had aan gebreid, en de dikke handschoenen van zijn grote broer! Hij ging op zijn slee naar het huisje van de oude vrouw. Het huis zag er niet echt stabiel uit, alsof het elke seconde zou kunnen instorten! Op de deur hing een bordje dat wat scheef hing en daarop stond “Virella”. Even aarzelde Nicolaas om binnen te gaan.

Maar geen seconde later hoorde hij een stem van binnen uit:

“Hallo … hallo .. is .. daar.. iemand?” Nicolaas deed de deur voorzichtig open en zag direct de oude vrouw in een versleten zetel zitten. “Jij moet Virella zijn!”, zei Nicolaas met een dikke krop in de keel. Virella stond recht, liep twee passen naar voor en zei met zachte stem: “Dat klopt! Ik had je hier al lang verwacht.” Nicolaas keek verbaasd … “Hoe bedoelt u?” Virella ging terug zitten en deed teken dat Nicolaas op de stoel naast het houtvuur mocht gaan zitten. “Dag Nicolaas, je wil dus terug sneeuw in het dorp, nietwaar?” zei Virella terwijl ze een tas warme chocomelk inschonk. “Die sneeuw ga je hier niet vinden jongeman! Ga naar het noorden, daar hebben ze sneeuw.”

Eerst gebeurde er niets. Maar toen lichtte de schudbol plots fel op, zo fel dat Nicolaas even zijn ogen moest sluiten. De storm leek stil te vallen. De sneeuw zweefde ineens stil in de lucht, alsof de tijd even niet meer werkte. En uit het licht hoorde hij zachte, snelle voetstapjes.

Toen hij zijn ogen open deed, stonden er kleine figuren voor hem. Heel kleine …

Misschoen één meter groot. Ze droegen warme, felgekleurde jasjes en mutsjes met pluimpjes er op. Hun wangen waren rood van de kou, hun ogen groot en vriendelijk.

“Ben jij … oké?”, vroeg een van hen met een piepstemmetjes.

Nicolaas knipperde: “Wie … wie zijn jullie?”

“Wij zijn de Elfen van het Noorden” zei een grotere elf, die naar voren stapte.

Hij leek een soort leider te zijn. “Je hebt de Wegwijsbol gebruikt. Dat betekent dat je hulp zocht. En wij helpen iedereen die hulp nodig heeft”

Twee elfen pakten Nicolaas onder zijn armen en hielpen hem recht. De storm was verdwenen, alsof hij nooit bestaan had. De lucht was nu helder blauw en de sneeuw glinsterde.

“Kom mee” zei de leider “Je moet opwarmen. En … we hebben iets bijzonders met je te bespreken.

Ze brachten hem naar een groot, rond gebouw dat bijna volledig onder de sneeuw verborgen zat. Binnen was het warm. Overal stonden houten werkbankjes vol speelgoed: treintjes, knuffels, poppen , puzzels. Duizenden kleuren, duizenden vormen. Nicolaas keek zijn ogen uit.

De elfen knikten trots.

“Maar” zei de leider-elf, “We zitten met een probleem. We hebben iemand nodig die de cadeautjes rondbrengt. De vorige …tja, die is met pensioen.”

Nicolaas mest lachen. “Waarom kijken jullie naar mij?”

“Omdat je de Wegwijsbol hebt geschud” zei een andere elf. “Dat gebeurt alleen bij mensen met een groot hart. En … iemand die écht om sneeuw geeft, past perfect bij het Noorden.”

Nicolaas voelde zijn wangen warm worden? Hij wist niet wat hij moest zeggen.

“Dus … jullie willen dat ik de nieuwe Kerstman word?”

Maaike Buytaert

Sint-Maarten Middenschool Beveren

Vertel anderen over ons.