IS DAT ECHT?

AI kan de dosis geneesmiddelen van patiënten beter voorspellen dan artsen???

Een jongen genaamd Sem, heeft 2 weken geleden een niertransplantatie ondergaan. Hij moet nu nog elke dag pilletjes nemen, want je lichaam gaat anders de nier afstoten. De dokters moeten elke dag bloed prikken om te weten hoeveel pilletjes Sem moet nemen. Dat vindt hij niet zo leuk, hij begrijpt niet hoe de dokters weten hoeveel pilletjes hij moet nemen, dus vraagt hij het aan de dokter: “Dokter, hoe weet jij hoeveel pilletjes ik moet nemen?” “Ik doe dat niet zelf, een soort robot onderzoekt hoeveel pilletjes jij moet nemen op basis van jouw bloedwaarden” zei de dokter.

Sem is bang, hij weet niet of het goed is dat de robot dat voorspelt, want zijn mama zei vroeger dat robots niet alles juist doen, en dat dat gevaarlijk kan zijn. De dokter ziet dat Sem niet helemaal op zijn gemak is, dus vraagt hij: ”Is er iets?” Sem zegt: “Is het gevaarlijk dat een robot de dosis van mijn medicijn voorspelt?” Het blijft even stil in de kamer. “Je moet niet bang zijn, het komt allemaal goed”, zegt de dokter. Sem blijft alleen achter in de kamer.

De volgende ochtend wordt Sem wakker van het zachte gepiep van de monitor naast zijn bed. De zon schijnt door het raam en vult de kamer met warm licht. Hij voelt zich al wat beter, maar denkt nog steeds aan wat de dokter gisteren zei.

Wanneer die binnenkomt met een brede glimlach, vraagt Sem meteen: ”Dokter … heeft de robot vandaag ook weer gekeken hoeveel pilletjes ik moet nemen?” De dokter knikt: “Ja, Sem. De robot heeft al je bloedwaarden bekeken en voorspeld hoeveel medicijn je vandaag nodig hebt. Zo zorgen we ervoor dat je precies genoeg krijgt, niet te veel, niet te weinig.”

Sem fronst. Maar wat als de robot een fout maakt?” De dokter gaat naast hem zitten. “Dat is een goede vraag. De robot helpt ons alleen. Wij, de dokters, kijken altijd mee. AI maakt het werk sneller en nauwkeuriger, maar wij beslissen nog steeds.” Sem kijkt nadenkend naar zijn pilletjes. “Dus … eigenlijk werkt de robot een beetje samen met jullie?” “Precies” , zegt de dokter. “Je kunt het zien als een superhandige assistent.” Sem glimlacht. “Dan is het misschien niet zo erg.”

‘s Avonds schrijft hij in zijn dagboek: Vandaag heb ik geleerd dat robots niet alles overnemen, maar juist helpen. Misschien is dat wel iets goeds.

Een paar dagen later mag Sem eindelijk even uit bed. Hij mag naar de speelkamer in het ziekenhuis. Daar ontmoet hij Noor, een meisje van zijn leeftijd dat ook ziek is. Ze tekenen samen aan een grote tafel. Noor vraagt: “Waarom lig jij hier?” Sem vertelt over zijn niertransplantatie en over de robot die helpt met zijn medicijnen. Noor kijkt nieuwsgierig op. “Echt? Een robot? Dat klinkt best cool!”

Sem lacht. “Ik vond het eerst eng, maar nu weet ik dat die robot samenwerkt met de dokters. AI berekent hoeveel medicijn mijn lichaam op dat moment nodig heeft”. Noor knikt. “Mijn dokter zei dat ze zulke robots gebruiken om sneller te leren van alle patiënten tegelijk. Zo kunnen ze fouten beter voorkomen.”

Later die dag komt de dokter weer langs. “Sem, weet je nog dat je bang was dat de robot een fout kon maken?” Sem knikt. “Vandaag heeft de AI iets opgemerkt wat zelfs wij bijna hadden gemist” , zegt de dokter trots.” Jouw bloedwaarden veranderden een beetje sneller dan normaal. De robot heeft dat op tijd gezien, zodat we jouw dosis konden aanpassen”. Sem’s ogen worden groot. “Dus… de robot heeft mij eigenlijk een beetje geholpen?” De dokter glimlacht. “Dat klopt, Sem. Zonder de robot hadden we het misschien pas later gemerkt en had je meer medicatie gekregen dan dat je nodig had.”

‘s Avonds vertelt Sem blij het nieuws aan zijn mama aan de telefoon. “Zie je wel” zegt ze, “soms kunnen robots écht goed helpen … zolang mensen maar blijven opletten.” Sem glimlacht. “Dan ben ik blij dat de robot en de dokter samen voor mij zorgen.”

Een week later is het eindelijk zo ver: Sem mag naar huis. De dokter komt zijn kamer binnen met een grote glimlach. “Je nieren doen het goed, Sem. De robot en ik hebben samen goed werk geleverd.” Sem lacht breed. ”En ik ook, want ik heb al mijn pilletjes netjes genomen!”

Zijn mama pakt zijn hand terwijl ze naar de uitgang lopen. Buiten voelt de frisse lucht heerlijk. Thuis wacht de hond Max al kwispelend op hem. Alles voelt weer een beetje normaal.

Toch is er iets nieuws: op zijn nachttafeltje staat een klein schermpje. “Wat is dat?” vraagt Sem. “Dat is een app die samenwerkt met dezelfde robot als in het ziekenhuis” legt zijn mama uit. “Hij houdt in de gaten of je je medicijnen op tijd neemt en hoe je je voelt.” Sem kijkt verbaasd. “Dus de robot woont nu een beetje bij ons?” Zijn mama lacht. “Ja, een beetje wel. Maar onthoud: wij beslissen altijd samen met de dokter.”

’s Avonds ligt Sem in bed en kijkt naar het schermpje. Er verschijnt een berichtje: “Goed gedaan vandaag, Sem! Blijf gezond.” Hij glimlacht. Misschien is het toch niet zo gek, denkt hij dat mensen en robots samen kunnen zorgen dat je beter wordt. Hij sluit zijn ogen. Morgen begint een nieuwe dag-zonder angst, maar met vertrouwen.

Een paar weken later voelt Sem zich al veel sterker. Hij mag weer naar school. In de klas vertelt de juf dat ze een spreekbeurt mogen voorbereiden over iets wat ze interessant vinden. Sem steekt meteen zijn hand op. “Ik wil het over de robot in het ziekenhuis hebben!” De klas kijkt hem verbaasd aan. “Een robot? In het ziekenhuis?” vraagt iemand. Sem knikt enthousiast . “Ja!. Die robot helpt dokters om beter te weten hoeveel medicijnen iemand nodig heeft. Hij rekent supersnel een leert van alle patiënten.”

’s Middags zoekt Sem samen met zijn juf op internet naar informatie over kunstmatige intelligentie, of AI. Hij ontdekt dat AI niet alleen dokters helpt, maar ook gebruikt wordt om ziektes sneller op te sporen, operaties te plannen en zelfs om mensen beter te laten revalideren.

Als de dag van zijn spreekbeurt komt, staat Sem trots voor de klas. Hij vertelt hoe bang hij eerst was, en hoe hij nu begrijpt dat AI juist helpt - als mensen en robots samenwerken. Aan het einde van zijn presentatie klapt de hele klas. De juf glimlacht. “Wat knap gedaan, Sem. Je hebt niet alleen iets geleerd, maar ons allemaal iets bijgebracht.” Sem straalt. “Misschien wordt ik later wel dokter”, zegt hij, “of … iemand die robots leert om mensen beter te maken.”

Die avond schrijft hij in zijn dagboek: Vandaag heb ik geleerd dat technologie niet eng hoeft te zijn – als je begrijpt hoe het werkt, kan het juist iets goeds doen.

Mijn mening; Ik vind het heel fijn dat AI op beperkt vlak iets goed kan doen voor de wereld.

Bron: Belga Nieuws UZ Leuven Artificiële intelligentie

Lynn van Gysel

Klas 6A - GBS Lindenlaan Beveren

Vertel anderen over ons.