DE KEUZE VAN IRENE 

Wie beter dan Irene,

die in de rubriek IN DE KIJKER

al zo gepassioneerd bezig bleek met poëzie,

kan ons elke maand een gedicht aanreiken? 

 

Geniet van haar keuze. 

maart 2021

Lente

 

Zo helder, helderder
dan water is de lucht
doorzichtig stil
te dun om te trillen
en helemaal nieuw
nog niets erin
geen stof geen vocht
geen rimpel
overal smelt het
zwelt het glimt het

nu gaan de dingen
weer beginnen
te gebeuren
het eind
van de winter
en juist ook
tintelen stemmen
naar binnen.

 

Judith Herberg

Judith Herzberg is een Joodse, Nederlandse auteur. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ze geïnterneerd met haar familie in Huize De Biezen in Barneveld. Toen de Duitsers het kamp ontruimden om alle Joden op transport te zetten naar Westerbork, wist zij met haar broer en zus te ontsnappen. De rest van de oorlog dook ze onder.  Haar ouders werden vanuit Westerbork naar Bergen-Belsen getransporteerd, maar zijn hier levend uitgekomen.

Herzberg schrijft gedichten, toneelstukken en scenario's voor televisie en film en kreeg heel wat prijzen voor haar werk.

Herzberg is politiek geëngageerd: zo schreef zij een ingezonden gedicht voor de NRC over Taida Pasic, het meisje dat een aantal maanden vóór haar eindexamen door de Nederlandse minister Verdonck teruggestuurd zou worden naar Servië.

Vanaf 1997 siert een dichtregel van haar de gevel van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten: "Als ik een mens was en geen steen wenste ik jullie om me heen".

bron: Wikipedia

VALENTIJN 2021

HUISELIJKE AUBADE

 

Nog  en nog en nog,  ben jij mijn liefste.
Dag en nacht en dag ben jij mijn liefste.
tot vervelens toe.

 

Ik hoor je slapen,
ik hoor in de ochtend je slaap zijn ogen opendoen.
Licht loopt op kousenvoeten door de kamer,
gaat de trap af, dekt de tafel met trage ovalen.

 

Gerinkel en koffie beklimmen het traphuis en roepen.
Ik slaap nog wat na in je afdruk,
zink weg in je diepdruk,
verdwijn in die vormvaste leegte.
Ik slaap op de wijze van jou.

 

En het zingt in mijn slaap
en je zingt het me na, ja
nog en nog en nog ben jij mijn liefste
tot vervelens toe
En dag en nacht en dag ben jij mijn liefste.

 

Leonard Nolens

februari 2021

WINTER

 

Daar is de winter
Ik kom uit bed en juich.
De wereld groeide dicht vannacht.
Vol kleine stapje staat de tuin.
gedacht wordt aan een vogel
uit een oud verhaal.

 

Ik zet de sneeuwman voor het raam
waarachter jij te lezen zit.
Ik weet nog niets van poëzie of Roland Holst.
Een winter aan zee is wat ik heel tevreden heb.

 

Nachten lang legt sneeuw zich in mijn hoofd
wanneer ik slaap.
Jij leest en schrijft jezelf naar buiten toe
terwijl je binnen blijft
en mij zo nu en dan een wandeling belooft
die je niet maakt.
Ik zie aan je gezicht
dat deze winter je meer en meer verdicht.

 

Johanna Kruit

Johanna Kruit werd geboren in Zoutelande op 14 december 1940.
Ze heeft een sterke binding met de zee en de duinen, en dat kan je terug vinden in haar gedichten en verhalen. Ook nachtelijke taferelen en dromen zijn vaak een inspiratie.
Zij debuteerde in 1976 met ‘Achter een glimlach’ en schreef nadien nog heel wat poëziebundels en proza.
In 1989 verscheen haar eerste dichtbundel voor de jeugd. Ze spreekt jongeren en kinderen aan door moeilijke levensvragen in eenvoudige woorden weer te geven.
Het ritme speelt in haar gedichten een bijzondere rol.

januari 2021

HUWELIJKSLIEDJE

 

We trouwen dit jaar met de wolken
We dansen dit jaar met de zon.

 

We laten ons niet langer stalken.
De wereld draait door zonder ons.

 

We timmeren dromen uit dorpen
Waar haast in zijn hemd is gezet.

 

Gebruiken wat weg is geworpen:
een stoel en een tafel, een bed.

 

We trouwen dit jaar met de wolken.
We dansen dit jaar met de zon.

 

We blijven met branie vertolken
De passie van toen het begon.

 

We scheren laag boven de daken.
We nestelen ons hoog in de nok.

 

Geen hond hoeft het erf te bewaken.
Er zit toch geen geld in de sok.

 

We trouwen dit jaar met de wolken.
We dansen dit jaar met de zon.

 

We smelten geweren en dolken.
We hijsen de witte japon.

 

 

Peter Theunynck

Ik koos voor januari, nieuwjaarsmaand, een gedicht van Peter Theunynck.

 

Peter kreeg heel wat prijzen voor zijn poëzie. Hij schreef de biografie van Karel van den Woestijne, waarvoor hij ook een prijs kreeg. In 2016 schreef hij een roman.

 

Peter woont in het Antwerpse Zurenborg en is een warme, lieve man. Hij werd vorig jaar uitgenodigd voor een lezing in de Academie van Beveren. Hij is een supporter van De Passanten.

 

Irene

Peter Theunynck  is freelance tekstschrijver, vertaler en auteur. Sinds januari 2020 is hij vast secretaris van de KANTL (Koninklijke Academie voor Taal en Letteren).

Als dichter debuteerde hij met Berichten van de Pan American Airlines & C° (1997), een bundel die genomineerd werd voor de C. Buddingh’-prijs. Zijn gedichten werden herhaaldelijk bekroond: Poëzieprijs van de provincie Antwerpen, Guido Gezelleprijs van de Vlaamse Academie, Gerard Michielsprijs.

In 2010 verscheen zijn biografie van Karel van de Woestijne, genomineerd voor de AKO-literatuurprijs en bekroond met de Essayprijs van de provincie Antwerpen. Het boek was ook zijn doctoraal proefschrift (KULEUVEN).

In 2013 was hij vrije stadsdichter van Brugge.

In 2016 verscheen zijn eerste graphic novel, Nel. Een zot geweld, een samenwerking met Lies Van Gasse. In datzelfde jaar debuteerde hij als romanschrijver met De Slembroucks.

Recentste boeken

  • Theunynck Peter (2016), Nel. Een zot geweld (i.s.m. Lies Van Gasse). Amsterdam:   Wereldbibliotheek. (graphic novel)
  • Theunynck Peter (2016), De Slembroucks. Amsterdam: Wereldbibliotheek. (roman)
  • Theunynck Peter (2018), Tijdrijder. Amsterdam: Wereldbibliotheek. (poëzie)
  • Theunynck Peter (2018), Oma is kwijt. Amsterdam: Wereldbibliotheek (kinderboek)

geplukt uit zijn blog.

 

Geïnteresseerd? HIER kan u hem volgen. 

Voor een meer uitgebreide bibliografie, klik HIER.

december 2020

IK MOCHT KIEZEN

 

Ik mocht kiezen.
Ik wist het niet.
Ik koos de vrede.

De waarheid en de schoonheid,
ik liet ze gaan,
en ook de wijsheid en de weemoed -
zelfs de liefde
die zo verwonderd naar mij keek,
zwarte wolken dreven met haar mee.

Vrede, het was vrede.
En in de verste uithoeken van mijn ziel
dansten wezens
waarvan ik zelfs nog nooit had gehoord!

En in de hemel hing een andere zon.

 

Toon Tellegen

uit  ‘Een dansschool’ 1992

Geen ‘klassiek’ kerstgedicht, ik koos voor een gedicht van Toon Tellegen met VREDE als grote waarde. Aandacht voor vrede en hoop op vrede is vooral in deze Kersttijd belangrijk.

Toon Tellegen °1941 was huisarts en schrijver. Hij schreef kinderboeken, proza, toneel, filmscenario’s en poëzie, meestal met een filosofisch inslag. Hij kreeg, terecht, veel prijzen voor zijn werk.

Irene

Dieren kunnen niet praten, zelfs kinderen weten dat. Als ze toch praten, is er meer aan de hand. Tellegen schreef de verhalen voor zijn dochter, iedere avond voor het slapengaan kreeg ze er eentje te horen. Ondertussen kennen we ze allemaal: de mier en de eekhoorn en al die andere bosbewoners uit de dierenwereld die Tellegen schetst. Ze praten, voeren gesprekken, en hoe. 

Het klinkt eenvoudig, amusant, bizar soms en de filosofische ondertoon is nooit ver weg. Het is wellicht de belangrijkste reden waarom zijn dierenverhalen ook hun weg vinden naar volwassene, en niet alleen kinderen bekoren.

In 2007 kreeg Toon Tellegen de Constantijn Huygensprijs voor al zijn boeken, verhalen en gedichten.

 

Tijd en zin om uw Toon Tellegenkennis wat op te frissen?

Lees HIER de verhalen uit de bundel 'Langzaam, zo snel ze konden' met prenten van Mance Post 

© Patricia De Groot

november 2020

GEDICHT VAN HET LIED VAN DE HOOP

 

Geef mij lelies,
lelies en rozen eveneens.
maar heb je geen lelies, noch rozen als geschenk,
heb dan althans de wil om mij lelies te geven
en eveneens de rozen.

Je wil is mij genoeg, als je die hebt,
de wil om mij lelies te geven
en rozen eveneens,
en ik zal lelies hebben -
de allermooiste lelies-  en ook de mooiste rozen

Zonder iets te krijgen, tenzij het geschenk
dat niets is dan jouw WIL
om mij lelies te geven en rozen eveneens

 

Fernando Pessoa

Uit In ons leven tallozen

Een prachtig gedicht, een hunkering naar een geschenk…. Niet het concrete geschenk is belangrijk, de Wil op zich is voldoende als geschenk.

Irene 

Een gedicht van Fernando Pessoa, één van de belangrijkste Portugese dichters.
Tijdens zijn leven publiceerde hij slechts enkele gedichten.  Na zijn dood, op 47 jarige leeftijd, werd een kist gevonden met 27 duizend volgekrabbelde papiertjes. 
Hij schreef onder de naam Pessoa, maar had ook tientallen ‘heteroniemen,’ afzonderlijke schrijverspersoonlijkheden, met elk een eigen stijl.

En u? Is dit poëzie waar u van houdt? Hoe waardeert u dit gedicht?

Rating: 5 sterren
2 stemmen

Vertel anderen over ons. Deel deze webpagina met uw netwerk.