HOME > AANBEVOLEN > Het Beeld 

gepost 21/01/2021

REEKS het beeld 

In de weekendeditie van De Standaard loopt al geruime tijd de reeks HET BEELDElke zaterdag toont iemand zijn favoriete beeld: hét kunstwerk dat hen beroerde, troostte of inspireerde en dat blijft doen, altijd opnieuw. Ik lees het elke week maar nog nooit heeft een beeld me zo onmiddellijk aangetrokken en aangesproken als dat van de editie 16-17/01/2021, Man in a boat, in 2002 gemaakt door  Ron Mueck.  Inge Sierens schuift het naar voor. 

 

Het is van een onwaarschijnlijke schoonheid. 

© Wikipédia

" Niks komt in de buurt van de ware kijkervaring. 

Voor een beeld staan, of kijken naar een schilderij, en dat tot jou laten komen in de ruimte waar het staat of hangt. 

Om nog maar te zwijgen over de rol van de curator: 

hoe die een tentoonstelling opbouwt, en zo een eigen verhaal vertelt."

 

"Toen ik deze man in zijn boot zag, was ik van de kaart. 

(...) mijn man en zoon liepen elders in het museum rond. Maar ik, ik keek en barstte in tranen uit.'

Inge Sierens

© Kunsthistorisches Museum

© Widewalls

 © Pinterest 

Het is wat ik het meeste heb gemist in strenge lockdowntijden: een museum bezoeken. Al die virtuele alternatieven zijn fijn, maar niks komt in de buurt van de ware kijkervaring. Voor een beeld staan, of kijken naar een schilderij, en dat tot jou laten komen in de ruimte waar het staat of hangt. Om nog maar te zwijgen over de rol van de curator: hoe die een tentoonstelling opbouwt, en zo een eigen verhaal vertelt. Het is de curator die maakt dat je door iemands ­leven een reis kunt maken aan de hand van iemands werken.’

‘In 2013 waren mijn man, mijn zoon en ik in Parijs. Daar komen we wel vaker, maar het was de eerste keer dat we de Fondation Cartier ­bezochten. De gevel van dat gebouw is trouwens een van de eerste verticale groengevels. Prachtig, maar ik had geen idee dat ik helemaal van de kaart zou zijn van wat er achter die schone gevel te zien was: de toen lopende expositie van Ron Mueck. En al helemaal niet te voorspellen was mijn reactie op dat ene beeld, in een donkere kamer, met een spot op de man. De man in de boot.’

 

‘Mueck is vooral bekend van zijn spectaculaire uitvergrotingen: A girl, die hyperrealistische baby van vijf meter groot, is wereldberoemd. Maar uitvergroting is niet de essentie van zijn werk, hij bepaalt zijn schaal heel gevoelsmatig, wat dus ook een verkleining kan opleveren. Zijn dode vader stelde hij bijvoorbeeld voor als een figuur van maar een paar tientallen centimeter groot.’

‘Ook deze man is slechts zestig à zeventig procent van zijn ware grootte. Dat maakt hem – los van zijn blik en zijn naaktheid – nog kwetsbaarder in die boot van zeker vier meter lang. En het is niet te geloven hoe levensecht hij eruitziet. Mueck gebruikt zelfs zijn eigen haren om zijn figuren er zo waarachtig mogelijk te laten uitzien. Normaal gezien voel ik nochtans wat weerstand tegenover hyperrealisme, in schilderijen bijvoorbeeld zegt het me zelden iets.Maar toen ik deze man in zijn boot zag, was ik van de kaart. Er stond op dat moment weinig volk bij het werk, en mijn man en mijn zoon liepen elders in het museum rond. Maar ik, ik keek en barstte in tranen uit.’

 

‘Ron Mueck wordt in de artistieke wereld niet door iedereen als een monument gezien: het is gemakkelijk om zijn beelden af te doen als ­Efteling-achtige figuren. Tot je er in het echt voor staat, en zijn werk je werkelijk onderuit haalt. De fragiliteit van die man, naakt en afgedreven van de wereld, met zelfs geen riemen of andere instrumenten meer om hem vooruit te helpen, treft denk ik elke mens in zijn kern: de angst voor extreme eenzaamheid, voor de ontreddering, en voor het niet meer vooruit kunnen op eigen kracht. Mueck raakt daarmee aan iets heel fundamenteels in elk van ons.'

 

De Standaard 16-17 januari 2021

Inge Sierens maakt al meer dan vijfentwintig jaar televisie en was onder andere jarenlang actief achter de schermen van productiehuis Woestijnvis. Eind vorig jaar kwam haar debuutroman ‘Blauw dat wemelt’ uit bij uitgeverij Manteau.

Ik begreep Inge Sierens. Ik herkende dat moment van het overvallen worden door emotie, bij het zien van een beeld. Onverwacht, out of the blue, plots, ineens. Aan de grond genageld zijn, of toch bijna. Er niet op uitgekeken geraken. Je er met moeite van kunnen losmaken. Weggaan maar er toch naar terugkeren, opnieuw en opnieuw en opnieuw. 

 

In deze rubriek nodigen we mensen uit te vertellen over het kunstwerk dat hen beroerde, het te tonen en te beschrijven, in de hoop daarmee iets bloot te leggen van het waarom van die betrokkenheid. Tegelijk biedt de reeks de kans om kunstenaars en hun werk in de kijker te zetten. 

 

Veel kijk-, lees- en ontdekkingsplezier. 

Joske

 

Man in a boat 

Ron Mueck, 2002

Inge Sierens 

Zonder titel 

Katrin Dekoninck, 2018

Joske 

© Annie Viannet / belga

© Egelantier

Heaven

Kumi Oguro, 2002-2004

Mark Verbeeck

© Kumi Oguro

Wil u iets schrijven voor deze rubriek over een kunstwerk dat u beroert heeft? Laat het ons weten. 

Vertel anderen over ons. Deel deze webpagina met uw netwerk.